Over Sarah

In april 2025 stond mijn wereld stil.

Mijn man Arno overleed plotseling in zijn slaap. Ik was 36 en bleef achter met onze twee kinderen van 8 en 5. Dit is mijn verhaal, en de reden dat ik doe wat ik doe.

Sarah van Seumeren tilt lachend haar dochter en zoon op, met de zee en een zonsondergang achter hen — “Dit is geen theorie uit een boek. Dit is een doorleefde waarheid.”
Sarah van Seumeren

Mijn verhaal

In april 2025 overleed mijn man Arno. Plotseling, in zijn slaap. Ik was 36. Onze kinderen waren 8 en 5. De ene dag was alles gewoon, de volgende dag stond mijn wereld stil, terwijl de wereld om mij heen gewoon doordraaide.

Misschien herken je dat. Of misschien zit er bij jou op de afdeling iemand die nu precies dit doormaakt, en weet je niet wat je moet zeggen.

Ik merkte hoe moeilijk mensen het vinden om over rouw te praten. Vrienden die het goed bedoelen, maar niet weten wat ze moeten zeggen. Collega’s die afstand houden, uit angst iets verkeerds te doen. Na een paar weken wordt er stilletjes verwacht dat het ‘wel weer gaat’. En dus zeggen we dat het wel weer gaat. En verstoppen we ons.

In plaats van te zwijgen, koos ik ervoor om te gaan spreken. Over wat rouw doet met je, thuis en op het werk. Over wat helpt, en wat juist niet. Zo ontstond de RITME-methode: Rust, Intimiteit, Tijd, Mensen en Emotie. Vijf woorden die mij houvast gaven, en die ik nu doorgeef.

Hoe ik dat doe? Met een training voor werkgevers, HR en leidinggevenden, zodat zij weten wat ze zeggen als rouw mee naar het werk komt. Met Rouwmaatjes, voor jonge weduwen en weduwnaars die net als ik merkten dat bestaande rouwgroepen niet bij hun leeftijd passen. En met drie boeken: voor wie rouwt, voor werkgevers en voor iedereen die wil steunen.

Samen doorbreken we het taboe. Voel je gezien. Voel je gedragen.

Sarah van Seumeren met haar dochter en zoon op een bank, lachend — “In plaats van te zwijgen, kies ik ervoor om te gaan spreken.”
Sarah van Seumeren

Video

Sarah vertelt hoe het is gegaan

In dit interview vertel ik hoe het ging na de dood van Arno, en waarom ik erover ben gaan spreken.

Sarah vertelt hoe het is gegaan. Klik op de video voor haar verhaal.

Waarom ik dit doe

Omdat ik heb gezien hoe stil het wordt als iemand rouwt.

Op straat zag ik mensen zich omdraaien als ze mij zagen aankomen. Niet uit onverschilligheid, maar uit angst om het verkeerde te zeggen. Op het werk is het niet anders: er ligt een protocol voor ziekte, maar niet voor rouw. Dus zwijgt iedereen, en degene die rouwt zwijgt mee.

Ik weet hoe dat voelt. En ik weet ook wat er gebeurt als iemand wél iets zegt. Een collega die belt. Een leidinggevende die vraagt wat je nodig hebt in plaats van wanneer je terugkomt. Dat verandert alles, en het kost bijna niets.

Daarom praat ik erover. Met werkgevers, zodat ze weten wat ze kunnen doen. Met jonge weduwen en weduwnaars, zodat ze niet de enige zijn. En met iedereen die iemand wil steunen maar niet weet hoe. Zodat niemand er alleen voor staat.